Νησί Ιωαννίνων. Μια εκδρομή μέσα στο καλοκαίρι!

Θα απορούσε ίσως κάποιος με την επιλογή μου να πάω στο νησί των Ιωαννίνων ημέρα Σάββατο αν δεν ανέφερα ότι επειδή οι αποστάσεις είναι κοντινές πλέον από την Ηγουμενίτσα, πηγαίνουμε για μπάνιο στη Θάλασσα και καθημερινές. Ο δεύτερος λόγος ήταν η καλή παρέα επισκεπτών φίλων που ήθελαν να δουν κι αυτοί το νησάκι.

Παρόλο που σε γενικές γραμμές ήταν μια θαυμάσια εκδρομή, μου έκαναν εντύπωση και κάποια πράγματα που πρόσεξαν και οι φίλοι μας:

1. Πρώτον στο Μώλο βλέπει κανείς σκουπίδια στο νερό μπροστά από το γνωστό κρουαζιερόπλοιο. Το νερό πάντως παραείναι πράσινο χωρίς να γνωρίζω που οφείλεται αυτό.
2. Οι πωλήτριες ασημικών στο νησί είναι πολύ επιθετικές. Μια προσπαθούσε να βάλει αλυσίδα στο πόδι της γυναίκας μου τη στιγμή που της εξηγούσε ότι δε φοράει αλυσίδες στα πόδια! Φαίνεται πως υπόκεινται πιέσεις μεγάλες από τα αφεντικά τους για να κάνουν καλές πωλήσεις μέσα στο κατακαλόκαιρο!
3. Το εισιτήριο στο καραβάκι είναι πολύ ακριβό (1,80 €). Κι αυτό γιατί τα περισσότερα καραβάκια είναι πάνω από 20 ετών, δεν απαιτούν ιδιαίτερα έξοδα συντήρησης κι έχουν πολλά δρομολόγια όπου είναι συνήθως γεμάτα. Βλέπετε οι νησιώτες έχουν το μονοπώλιο στις μετακινήσεις προς το νησί. Κάποια από αυτά δε διαθέτουν αξιοπρεπή καθίσματα, παρά παγκάκια σιδερένια βαμμένα με λαδομπογιά, η οποία ως γνωστόν με τη ζέστη βγαίνει πάνω στα ρούχα σου. Έτσι την έπαθα κι εγώ που ανυποψίαστος κάθισα σε ένα τέτοιο παγκάκι κι όταν βγήκα από το καραβάκι στο δρόμο για την επιστροφή είχα μια καινούργια μπλούζα από την πίσω πλευρά με κόκκινο χρώμα κι ένα παντελόνι με σημάδια λαδομπογιάς επίσης από το παγκάκι.
   
4. Έχετε δει κομπολόγια με διαφορετικές χάντρες στο σχήμα και στο μέγεθος; Ε είδα και τέτοια (8-10 €) στο νησί! Η εξήγηση ενός καταστηματάρχη ήταν ότι τα συγκεκριμένα κομπολόγια φτιάχνονται από ορυκτά υλικά που δε χρησιμοποιούνται αλλού! Φυσικά δε θα έβλαπτε τους πελάτες να το γνωρίζουν αυτό.
   

Καλό είναι να έχεις ένα τέτοιο όμορφο τουριστικό προορισμό με μοναδικά χαρακτηριστικά, αλλά πρέπει να σέβεσαι και τους επισκέπτες που αφήνουν πολλά λεφτά στον τόπο. Βέβαια αγαπώ αυτό τον τόπο και συνιστώ σε όλους τους φίλους να επισκεφτούν το νησάκι. Αλλά να προσέχουν και τις λαδομπογιές που μπορεί να βγουν στα ρούχα τους από τα σιδερένια παγκάκια σε μερικά από τα καραβάκια της γραμμής!

Αν και άσχετο με το νησί, το Δημοτικό Μουσείο του Κάστρου έχει πανάκριβο εισιτήριο (4,5 €). Κι αυτό για να δεις πολύ λίγα αντικείμενα και χώρους. Ούτε το Μουσείο Ακρόπολης να ήταν!

Η γενιά των 1000 Ευρώ (η λύση)

Έλαβα σήμερα ένα πολύ ωραίο e-mail που περιγράφει γλαφυρά την οικονομική κατάσταση που επικρατεί:

Σας παρουσιάζω αναλυτικά τους 10 λόγους που άλλαξαν τη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο με αποτέλεσμα να έχω χεστεί στο χρήμα λόγω της πολύ καλής οικονομικής πολιτικής της Ν.Δ. που με ανάγκασε να εξοικονομήσω χρήματα. Το έκανε για μένα,για εσάς, για όλους.

Οι 10 λόγοι:
1. Έκοψα το τσιγάρο (έκανα 2 πακέτα την ημέρα..)
2. Έκοψα το φαγητό απ' έξω (Goody's σε πακέτο κάθε μέρα)
3. Έκοψα το αυτοκίνητο (χρησιμοποίησα τις γαμάτες μεταφορές με ΜΕΤΡΟ, ΗΣΑΠ). (Σε πόλεις εκτός Αθήνας όπως τα Ιωάννινα είναι μάλλον ασύμφορες οι αστικές συγκοινωνίες.)
4. Πούλησα το αυτοκίνητο (εξοικονόμησα 4.000 ευρώ από την πώληση)
5. Έκοψα τις εξόδους (ήθελα 50 ευρώ κάθε Παρασκευή για clubing)
6. Έκοψα τη σύνδεση του κινητού (έχω κάρτα και κάνω αναπάντητες)
7. Έκοψα τις άμεσες επαφές με φίλους (και το chat καλό είναι.)
8. Σταμάτησα να αγοράζω ρούχα
9. Σταμάτησα να κάνω και δώρα (εννοείται)
10. Με χώρισε η γκόμενα μου (λογικό)

Η 'σούμα':
1. Τσιγάρο: 6 ευρώ Χ 365 μέρες = 2.190 ευρώ
2. Goody's: 5 ευρώ Χ 365 μέρες= 1.825 ευρώ
3. Βενζίνη: 50 ευρώ Χ 52 εβδομάδες= 2.600 ευρώ
4. Πώληση αυτοκινήτου: 4.000 ευρώ
5. Clubing: 50 ευρώ Χ 52 εβδομάδες= 2.600 ευρώ
6. Σύνδεση κινητού: 40 ευρώ Χ 12 μήνες= 480 ευρώ
7. Φίλοι: 52 καφέδες Χ 4 ευρώ= 208 ευρώ
8. Ρούχα: 500 ευρώ
9. Δώρα: 500 ευρώ
10. Γκόμενα - Χωρισμός: Αξία ανεκτίμητη

Αποτέλεσμα...:
Δεκατέσσερις χιλιάδες εννιακόσια τρία ευρώ!!!!

Για να μην αναφέρω και... ότι γλίτωσα από:
1. Καρκίνο πνευμόνων
2. Διαιτολόγο
3. Τροχαία
4. Εφορία
5. Αλκοτέστ
6. Φλυαρία
7. Παρεξηγήσεις
8. Κινέζικες απομιμήσεις
9. Υποχρεώσεις
10. Προφυλακτικά και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη

Βέβαια η παραπάνω περίπτωση παρόλο που είναι λίγο τραβηγμένη θα μπορούσε και να συμβεί σε κάποιον. Τώρα το πρόβλημα όμως είναι τι γίνεται και με τους μισθωτούς δημόσιους υπάλληλους που έχουν οικογένεια και δάνεια για να χτίσουν ή να αγοράσουν ένα σπίτι. Αυτοί δυστυχώς δεν μπορούν να κόψουν τα δάνεια των Τραπεζών. Όλα τα άλλα μπορούν να συμβούν. Έτσι μαθαίνουμε τι εστί οικονομία!

Πως θες να το ξέρω;

Ένα τραγούδι από τα παλιά του Γ. Σπανού σε ποίηση Σκαρίμπα το "Πως θες να το ξέρω" άκουσα αυτές τις ημέρες (το τραγουδούσε ο Καράλης) και θυμήθηκα πόσο σπουδαία λόγια έχουν πει για την αγάπη κάποιοι ποιητές μας. Ειδικά η τελευταία στροφή αντανακλά την πεμπτουσία της αγάπης.

Στίχοι

Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα

σε μια ερημιά

αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο

στο βουνό

αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο στον ουρανό

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι μια βραδινή βροχή

στη θάλασσα

αν είσαι ένας βαπορίσιος καπνός

στο πέλαγο

αν είσαι ένα παλιό εικόνισμα σε μια εκκλησιά

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι ένα αγκάθι στην καρδιά μου

εγώ που σ' αγαπώ

πώς θες να το ξέρω;

Βίντεο από YouTube

Έκλειψη Σελήνης

Στις 16 Αυγούστου μέσα στον αστερόφωτο ουρανό είδα κι αυτό που ποτέ άλλοτε δεν πρόσεξα: μια έκλειψη με χρώματα ωραία. Δεν ξέρω τι δεισιδαιμονίες έχουν στο μυαλό τους κάποιοι άνθρωποι, πάντως είναι ωραίο να θαυμάζεις την Πανσέληνο και να βλέπεις ξαφνικά να γίνεται μια έκλειψη σελήνης. Άλλοι που βρέθηκαν σε μια ταβέρνα και γύρισαν το βλέμμα τους στον Ουρανό, άλλοι που κάθονταν στην αυλή τους και φυσικά πολλοί που κολυμπούσαν στην ροή των κυμάτων τους... Τώρα αν γίνονται ρεκόρ στην Ολυμπιάδα, αν υπάρχουν γεγονότα και πράγματα που προβάλλονται από την τηλεόραση, καλά όλα, αλλά χρειάζεται να ξεφύγουμε και λίγο από όλα αυτά σαν διαδικασία αποτοξίνοσης. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εκτός από την πόλη υπάρχει και το χωριό, ότι εκτός από την τηλεόραση υπάρχει και ο έναστρος ουρανός, το βουνό, η θάλασσα, η ωραία φύση. Προς το παρόν αντλώ έμπνευση από τα απρόσμενα του ουρανού:

Και που να πάω που;

Μέσ' του καλοκαιριού την καυτή ζέστη και τα ωραία βράδια με Πανσέληνο συχνά αναρωτιέται κανείς: "Μες στης ζωή δρόμοι ανοίγονται σωρό..." που λέει κι ένα τραγουδάκι. Γι' άλλους ανοίγονται δρόμοι εξερεύνησης, χαράς και διακοπών και για άλλους κλείνουν οι δρόμοι, πέφτουν οι βόμβες από ψηλά κι αναρωτιούνται αν θα ζουν αύριο. Άλλοι κάνουν νηστεία κι αποτοξίνωση κι άλλοι πέφτουν σε όλες τις γευστικές απολαύσεις στις ταβέρνες και τις ψησταριές. Κάποιοι μπογκάρουν για να προβάλλουν κάποιους και κάποιοι τους αντιπολιτεύονται. Δράση-αντίδραση, χαρά-λύπη, ευτυχία-δυστυχία, .... Τελικά είναι σωστός ο δρόμος; Η είναι ένας δρόμος μέσα στη μέση του πουθενά; Σημασία έχει ότι το μήνυμα μας το δίνουν και οι τιμώμενοί μου σήμερα Talking Heads. Road to Nowhere:

Ο Ψυχοπαθής Δολοφόνος!!

Καλοκαίρι - καλοκαιράκι, δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, οι ηλιακές κηλίδες ή τα παιχνίδια της Σελήνης για τον σεληνιασμό ψυχοπαθών και την τρέλα μερικών ανθρώπων. Πάντως με τον ψυχοπαθή της Σαντορίνης δεν ασχολήθηκε κανείς όταν έπρεπε και μετά από αυτό τα κανάλια της τηλεόρασης που δεν είχαν άλλα θέματα, υπερέβαλαν και μας υπέβαλαν να ζήσουμε την ψυχοπαθολογική τους κατάσταση του σεληνιασμού. Αντί να ξεκουραζόμαστε, να αισιοδοξούμε και λίγο, μέρες που είναι, να μας βομβαρδίζουν με απεχθείς περιγραφές. Και έτσι το έπιασε το κεφάλι ο δολοφόνος και το πέταξε μέσα στο περιπολικό! Δηλαδή αν ήταν αυτοί αστυνομικοί και έβλεπαν το κομμένο κεφάλι να προσγειώνεται μέσα στο αμάξι θα ήταν ψυχροί; Κάτι τέτοια βλέπει ο Καρβέλας και γράφει τραγούδια όπως το "Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πιόνιι"! Επειδή κουραζόμαστε πολύ με όλα αυτά τα ψυχώ, σας αφιερώνω το τραγούδι του "ψυχοπαθή δολοφόνου (Psycho Killer)" των αγαπημένων μου Talking Heads για να αποφύγετε τον σεληνιασμό των ημερών και να φύγετε μακριά από τις τηλεοράσεις:

Ηλιακή Ποίηση - Δημιουργία

Παροιμία: Ήλιος και βροχή παντρεύονται οι φτωχοί. Ήλιος και φεγγάρι παντρεύονται οι γαϊδάροι. Ήλιος και χιόνι, παντρεύονται οι αρχόντοι.

Μου 'λειψε ο Ήλιος σήμερα της ποίησης και της δημιουργίας (και του κατακαλόκαιρου). Έτσι αντί να διαβάσω Ελύτη προσπάθησα να βρω ποίηση παραδοσιακή για τον Ήλιο τον Ηλιάτορα στο Διαδίκτυο. Και βρήκα! Βρήκα μια ωραία Μαντινάδα:

Κι ο ήλιος να σκορπά χαρές πάλι φοβούμαι θεέ μου...
Μη γίνει η μοίρα σύννεφο και δε λιαστώ ποτέ μου...

Και ένα ποντιακό τραγούδι για το Κάστρο του Ήλιου:
Τ' ΗΛ' ΤΟ ΚΑΣΤΡΟΝ
Όλα τα κάστρα είδα κι όλα γύρισα κι άμον του Ήλ' το κάστρον, κάστρον κ' έτονε. Σεράντα πόρτας είχεν κι όλα σίδερα κι εξήντα παραθύρια κι όλα χάλκενα. Και του γιαλού η πόρτα έτον μάλαμαν. Τούρκος το τριυλίζει, χρόνους δώδεκα, μήδ' επορεί να πέρει, μήδ' αφήνει ατό. Κι ένας μικρός Τουρκίτσος, Ρωμιογύριστος, ρόκαν και ροκοτσούπιν βάλ' σα μέσα του, αδράχτιν και σποντύλι παίρ' σα χέρια του, μαξιλαρίτσαν βάλει κι εμπροζώσκεται κι εγέντονε γυναίκα, βαριασμένισσα. Το κάστρον τριυλίζει και μοιρολογά. - Άνοιξον, πόρτα, άνοιξον, καστρόπορτα, άνοιξον να εμπαίνω, Τούρκοι διώκνε με. Ν' αοιλί εμέν την μάρσαν, την χιλιάκλερον και πού να παιδοποίγω, χειμωγκόν καιρόν. Άνοιξον, πόρτα, άνοιξον, καστρόπορτα, άνοιξον να εμπαίνω, Τούρκοι διώκνε με. Το κάστρον 'λοϋρίζει και μοιρολογά κι η κόρ' απές ακούει και κρδοπονά. - Κι απ' όθ' εμπαίν' ο ήλεν, έμπ' απές κι εσύ κι απ' όθ εβγαίν' ο φέγγον, έβγα έξ' κι εσύ. Κι άμον ντ' ενοίγε η πόρτα, χίλιοι έτρεξαν κι άμον ντ' εκαλενοίγεν, μύριοι έτρεξαν. Κι άλλοι την κόρ' αρπάζνε κι άλλοι τα φλουριά και ασό παραθύρ' η κόρ' επήδησεν, σε παλληκάρ' αγγάλας ψυχομάχησεν.

Και η μετάφραση:
ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Όλα τα κάστρα είδα κι όλα τα γύρισα,
μα σαν το κάστρο του ήλιου άλλο δεν ήτανε.
Είχε σαράντα πόρτες, όλες σίδερο
κι εξήντα παραθύρια κι όλα χάλκινα
και του γιαλού η πόρτα χρυσοστόλιστη.
Τούρκοι το τριγυρίζουν χρόνους δώδεκα
κι ούτε να το επάρουν ούτε το παρατούν.
Ένας μικρός τουρκάκος, ένας γενίτσαρος,
ρόκα και ροκόξυλο παίρνει και ζώνεται,
αδράχτι και σφονδύλι κρατάει στα χέρια του,
κι ένα μαξιλαράκι δένει στην κοιλιά
κι έγινε γυναίκα ετοιμόγεννη.
Το κάστρο τριγυρίζει και μοιρολογά:
Άνοιξε, πόρτα, άνοιξε, καστρόπορτα,
άνοιξε νά μπω μέσα, Τούρκοι με κυνηγούν.
Αλίμονό μου, η μαύρη, η παντέρημη,
πώς να γεννήσω στο καταχείμωνο.
Το κάστρο γυροφέρνει και μοιρολογά
κι η κόρη μέσα ακούει και τη συμπονά:
- Απ' όπου μπαίνει ο ήλιος, μέσα μπές κι εσύ.
Απ' όπου το φεγγάρι, έξω βγες κι εσύ.
Σαν άνοιξε την πόρτα, χίλιοι τρέξανε
και σαν την καλανοίγει, δέκα χιλιάδες μπαίνουν.
Κι άλλοι την κόρη αρπάζουν κι άλλοι τα φλουριά.
Κι από το παραθύρι η κόρη πήδησε,
σ' ενός παλληκαριού τα χέρια ξεψυχά.